من و خودم

سلام.
اول از همه از خدای خوب و مهربونم خیلی خیلی ممنونم که با اینکه حرفهاشو گوش نکرده بودم وقتی برگشتم پیشش بهم پناه داد و آرامش رو بهم برگردوند.
در همینجا از کلیه افرادی که من را در این مدت تحمل کردند و بهم دلداری دادند ممنونم!!!! مامان عزیزم و بابای گلم و امیرجونم و داداشای دلبندم و ... و بچه رئیس دفتر رئیسم و .... !!!!
جدا از این اتفاق درسهای خیلی مهمی گرفتم که دوست دارم هیچ وقت فراموشم نشه. به خاطر همین اینجا یه سریشون رو می نویسم.
1- من شاید در ظاهر آدم مومن و جانماز آب کشی باشم ولی واقعیت اینه که ایمان ندارم. یعنی هی می گفتم که به خدا توکل می کنم، حتما مصلحتی در کاره ... ولی اصلا آروم نمی شدم. بیچاره بابام فکر می کرد که آلزایمر گرفته و قرصهای ایندرالش رو چند تا چند تا می خوره!!! نگو من دارم هر وقت از آشپزخونه رد می شم یکی بالا میندازم...
2- باید زندگی برنامه ریزی داشته باشه. یعنی اینکه هر وقت خواستی بخوابی و هر وقت خواستی پا شی نمی شه. ا
3- دلیل دیگه ای که خیلی مهمه سلامتیه. من بعد از اینکه افتادم زمین و پام عفونت کرد، قرصهای آنتی بیوتیک قوی خوردم. همین باعث شد خیلی ضعیف بشم و خوابم زیاد بشه و فکر کنم اینها هم تاثیر زیادی در کارایی من داشتن. پس باید برای حفظ سلامتی خودم بکوشم!!!
4- اعتماد به نفس یه فاکتور خیلی مهم تو همه ابعاد زندگیه.
5- کار امروز به فردا مسپار. این خیلی مهمه.
6
7- باید کارها رو اولویت بندی کرد و وقتی یه کاری خیلی مهمه اون باید تو اولویت باشه ولی من کارم (=پول)، درسم و مهمونیهام و ... رو همیشه با هم انجام می دادم که دیدم همیشه موفق نمی شدم.
8- غرور مخربترین چیزه. باید حواسم رو جمع کنم.
9-گاهی گفتن یه جمله باعث می شه که آدم یه عمر پشیمون بشه. یه عالمه غصه و حرص بخوره. گفتن حرف حق خوبه ولی باید جسارتش رو تو خودت ببینی بعد بگی و بتونی پاش وایستی!!!
10



پ.ن. خدای خوب من! خدای عزیز من! آرامش رو به من برگردون. آرامشی بیشتر از قبل. خدایا من بدون کمک